Kontakt | Mapa witryny | Szukaj
Strona główna Sondy planetarne Sondy księżycowe Satelity ziemskie
Artykuły miesiąca
Styczeń 2011
Marzec 2011
1972-1986: Historia promu kosmicznego Challenger
Luty 2011

Montaż struktury przedziału załogowego STA-099 w Palmdale.
25 lat temu doszło do katastrofy promu kosmicznego Challenger, w której zginęła cała siedmioosobowa załoga. Gdy 28 stycznia 1986 roku rozpoczynał swoją dziesiątą (i ostatnią) misję, był wówczas najczęściej wykorzystywanym orbiterem NASA. Szybko wyrastając na lidera tej floty (nie tylko pod względem liczby lotów ale również osiągnięć naukowych i technologicznych), Challenger stał się "koniem pociągowym" wczesnego etapu programu lotów wahadłowców.

Historia konstrukcji Challengera.

Historia budowy Challengera jest najbardziej złożona ze wszystkich sześciu orbiterów (Enterprise, Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis, and Endeavour), które NASA skonstruowała w latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku.

Ponieważ technologia komputerowa w latach siedemdziesiątych nie pozwalała na wystarczająco dokładnie obliczenie wpływu "lekkiej struktury płatowca" (która miała być zastosowana w późniejszych wahadłowcach) na funkcjonowanie orbitera podczas startu i lądowania, w NASA zdecydowano o budowie egzemplarza do testów strukturalnych (STA-099).

Kontrakt na budowę STA-099 został zawarty 26 lipca 1972 roku z firmą Rockwell International i przez kolejne kilka lat elementy do STA-099 były wytwarzane równocześnie z elementami do orbitera Columbia. 21 listopada 1975 roku inżynierowie rozpoczęli montaż przedziału załogowego STA-099, a 14 czerwca 1976 roku - rufową część kadłuba.

16 marca 1977 roku z przedsiębiorstwa Grumman dostarczono skrzydła, które następnie połączono z strukturą kadłuba. Ostateczna integracja Challengera rozpoczęła się 30 września 1977 roku i trwała do 10 lutego 1978 roku. Cztery dni później STA-099 został wytoczony z hali montażowe i do końca roku na specjalnym stanowisku przechodził liczne testy wibracyjne i termiczne.

W tym samym czasie inżynierowie Rockwell kończyli montaż orbitera OV-102 Columbia, a w NASA analizowano dane zebrane w trakcie lotów swobodnych (testy zbliżania i lądowania wykonane przez orbiter Enterprise OV-101). W Kennedy Space Center prowadzano natomiast próby montażu zestawu startowego, wyjazdu na platformę startową oraz prace dostosowawcze na stanowisku startowym.

STA-099 w trakcie przebudowy na OV-099.
Po zakończeniu testów strukturalnych (ze względu na niższe koszty i oszczędność czasu) w NASA zadecydowano o przebudowie STA-099 na orbiter kosmiczny (zamiast OV-101 Enterprise). Stosowny kontrakt podpisano 1 stycznia 1979 roku z firmą Rockwell i pierwsze prace nad dostosowaniem przedziału załogowego rozpoczęły się 28 stycznia 1979 roku. Przebudowa płatowca trwała do 3 listopada 1980 roku, a ostatnie prace wykończeniowe zakończyły się 28 października 1981 roku.

Wraz z decyzją o podjęciu przebudowy STA-099 rozpoczęto proces wyboru nazwy dla nowego orbitera. W wyniku selekcji OV-099 otrzymał nazwę po HMS Challenger (była to brytyjska korweta, która w latach 1872-1876 była okrętem flagowym okołoziemskiego rejsu badawczego) oraz po lądowniku księżycowym Apollo 17 (Challenger jest jedynym orbiterem, któremu nadano nazwę innego załogowego pojazdu kosmicznego).

Kolejne kilka miesięcy zajęło przyklejanie płytek osłony termicznej (TPS) oraz montaż paneli RCC (chroniących krawędź natarcia skrzydeł). W Challengerze po raz pierwszy zastosowanie w kilku miejscach (m.in. na drzwiach ładowni, górnej powierzchni skrzydeł oraz na tylnej części orbitera) lekką izolację nomeksową. Pozwoliło to zmniejszyć masę Challengera o około 1100 kilogramów.

30 czerwca 1982 roku Challenger został wytoczony z hali montażowej Palmdale i następnego dnia został przetransportowany do Bazy Sił Powietrznych Edwards. Tam orbiter został połączony z samolotem transportowym Boeing 747 SCA i 4 lipca (w obecności ówczesnego prezydenta USA Ronalda Regana) Challenger rozpoczął swoją pierwszą podróż do Kennedy Space Center (KSC) na Florydzie.

Dzień po przybyciu do KSC orbiter został odholowany do budynku OPF (budynek przygotowawczy orbitera), gdzie przeszedł wstępne inspekcje i został przygotowywany do swojej pierwszej misji. Po czterech miesiącach pobytu w OPF, 23 listopada Challenger został przewieziony do budynku VAB, gdzie został połączony z zestawem ET/SRB (zbiornik zewnętrzny/rakiety wspomagające). Siedem dni później (30 listopada) zestaw został przetransportowany na platformę startową 39A, gdzie przeszedł ostatnie czynności przygotowawcze.

18 grudnia 1982 roku przeprowadzono 20-sekundowe próbne odpalenie silników Challengera, w trakcie którego wykryto wyciek wodoru w silniku SSME-1. Uszkodzenie silnika zostało potwierdzone w trakcie drugiej próby (25 stycznia) i w rezultacie felerny silnik wymieniono (był to pierwszy przypadek wymiany silnika na platformie startowej). Start został ponownie opóźniony, gdy na satelicie TDRS-A wykryto wodę (dostała się tam w wyniku potężnej burzy nad Przylądkiem).

Misje Challengera

Prom kosmiczny Challenger startuje do swojej pierwszej misji STS-6. 4 kwietnia 1983 rok.
Do swojej pierwszej misji (STS-6) wahadłowiec Challenger wystartował 4 kwietnia 1983 roku o godzinie 18:30:00 czasu uniwersalnego. W trakcie startu wahadłowiec ustanowił serię "pierwszych razów" m.in.: był to pierwszy start wahadłowca z MPL-2 (mobilnej platformy startowej), po raz pierwszy został użyty zbiornik zewnętrzny w wersji LWT (lekkiej) oraz użyto lżejszych powłok rakiet SRB. W misji tej brał udział również Story Musgrave, który jako jedyny odbył loty na wszystkich orbiterach. Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 288 na 295 kilometrów i nachyleniu płaszczyzny orbity 28,5°, z ładowni wahadłowca wysunięto satelitę telekomunikacyjnego TDRS-1 (który z problemami został później umieszczony na orbicie geostacjonarnej). W dalszej fazie misji astronauci Story Musgrave i Donald Peterson przeprowadzili pierwszy spacer kosmiczny w historii programu wahadłowców, który zakończył się po 4 godzinach i 17 minutach. Sprawdzono wówczas nowe skafandry kosmiczne oraz zademonstrowano ich użyteczność do przeprowadzania zadań w środowisku mikrograwitacji. Po wykonaniu 81 orbit wokół Ziemi i przebyciu prawie 3,37 milionów kilometrów, 9 kwietnia o 18:53:42 UTC Challenger wylądował na Lądowisku 22 Bazy Sił Powietrznych Edwards. Całkowity czas misji: 5 dni, 23 minuty i 42 sekundy.

W Bazie Edwards orbiter przeszedł wstępne inspekcje i 16 kwietnia został przetransportowany do KSC. Następnego dnia został odholowany do OPF, skąd po ponad miesiącu przygotowań przewieziono go do budynku VAB (21 maja). Tutaj Challenger został połączony z zestawem ET/SRB i 26 maja wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania do startu i odliczanie przedstartowe przebiegły bez problemu i 18 czerwca 1983 roku o 11:33:00 UTC Challenger wystartował do swojej drugiej misji (STS-7). W składzie załogi znalazła się Sally Ride (pierwsza Amerykanka w kosmosie) oraz Robert Crippen, który jako pierwszy dwukrotnie poleciał na orbitę na pokładzie wahadłowca. Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 296 na 315 kilometrów i nachyleniu płaszczyzny orbity 28,5°, z ładowni wahadłowca wysunięto dwa satelity: ANIK C-2 (Kanada) oraz PALAPA-B2 (Indonezja). W kolejnych dniach misji testowano platformę SPAS-01, wysięgnik SRMS oraz przeprowadzono różne eksperymenty m.in. nad wpływem mikrograwitacji na zachowanie kolonii mrówek oraz na proces powstawania stopów metali. Po raz pierwszy przesłano również dane do ośrodka kontroli lotów wykorzystując satelitę TDRS-1. Challenger jako pierwszy z orbiterów miał bezpośrednio wylądować na lądowisku Kennedy Space Center, jednak złe warunki pogodowe spowodowały przeniesienie lądowania do Kalifornii. Po wykonaniu 97 wokół Ziemi i przebyciu ponad 4 mln kilometrów, 24 czerwca o godzinie 13:56:59 UTC wahadłowiec wylądował na Lądowisku 15 Bazy Edwards. Całkowity czas misji wyniósł 6 dni, 2 godziny, 23 minuty i 59 sekund.

Noc z 29 na 30 czerwca 1983 roku. Potężna burza przetacza się nad Przylądkiem Canaveral.
Po wstępnej inspekcji w Bazie Edwards, prom został przetransportowany do Kennedy Space Center, gdzie dotarł 29 czerwca 1983 roku. Następnego dnia został umieszczony w OPF (gdzie był przygotowywany do misji STS-8) i 26 lipca Challenger został przewieziony do budynku VAB. Tutaj orbiter połączono z zestawem ET/SRB i 2 sierpnia wahadłowiec wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania do startu oraz odliczanie przebiegało bez problemu, jednak 29 sierpnia w godzinach nocnych nad Przylądkiem przeszła potężna burza z wyładowaniami atmosferycznymi, która spowodowała opóźnienie startu o 17 minut. Ostatecznie 30 sierpnia o 06:32:00 UTC (2:32:00 czasu lokalnego) wahadłowiec wystartował. Był to pierwszy nocny start promu kosmicznego, a w skład jego załogi wszedł pierwszy Afroamerykanin Guion Bluford. Po starcie inżynierowie analizujący powłoki rakiet wspomagających po raz pierwszy zwrócili uwagę na nienormalne wypalenie gumowych o-ringów, które mogą doprowadzić do katastrofalnego rozerwania rakiet SRB, zniszczenia wahadłowca i śmierci załogi. Mimo to Challenger dotarł bezpiecznie na zaplanowaną orbitę o wysokości 354 kilometry i nachyleniu płaszczyzny orbity 28,5°. W trakcie misji z ładowni wysunięto indyjskiego satelitę INSAT-1B, przeprowadzono testy funkcjonowania przedniej części wahadłowca w niskich temperaturach (przez 14 godzin przód orbitera był nieogrzewany przez światło słoneczne), sprawdzono działanie wysięgnika SRMS pod znacznie większymi obciążeniami, kontynuowano testowanie systemu łączności z wykorzystaniem satelity TDRS-1 oraz przetestowano sprzęt szyfrujący do bezpiecznej komunikacji na użytek przyszłych misji z tajnymi ładunkami Departamentu Obrony. Po 98-krotnym okrążeniu Ziemi, 5 września o godzinie 8:43:43 UTC (0:43:43 czasu lokalnego) wahadłowiec wylądował na Lądowisku 22 Bazy Edwards. Było to pierwsze nocne lądowanie w historii programu wahadłowców. Łączny czas misji wyniósł 6 dni, 1 godzinę, 8 minut i 43 sekundy.

9 września 1983 roku Challenger powrócił do Kennedy Space Center. Dzień później został przewieziony do OPF, gdzie spędził kolejne cztery miesiące. Po awariach jakie miały miejsce w trakcie misji STS-9 Columbii, przed wyjazdem Challengera z OPF wymieniono zapobiegawczo jego trzy jednostki APU (dosłownie "pomocnicze jednostki napędowe"). Ostatecznie 6 stycznia 1984 roku Challenger został przewieziony do VAB, skąd 12 stycznia (po połączeniu z zestawem ET/SRB) wyruszył na platformę startową LC-39A. Do swojej czwartej misji (STS-41B) prom Challenger wystartował 3 lutego o godzinie 13:00:00 UTC - była to dziesiąta misja w programie wahadłowców i pierwsza w nowym systemie nazewnictwa. Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 350 km i nachyleniu płaszczyzny 28,5°, z ładowni wahadłowca zostały wysunięte dwa satelity (WESTAR-VI i PALAPA-B2). W dalszej części misji Bruce McCandless i Robert Stewart przeprowadzili pierwsze w historii spacery kosmiczne bez zabezpieczenia liną (McCandless wypróbował jednostkę MMU, Steward specjalne uchwyty na nogi na wysięgniku SRMS). W ładowni znalazła się również niemiecka platforma badawcza SPAS-01, jednak w skutek problemu z wysięgnikiem SRMS nie została wysunięta w przestrzeń kosmiczną. Po wykonaniu 128 orbit, 11 lutego o godzinie 12:15:55 UTC Challenger wylądował na Lądowisku 15 Kennedy Space Center. Było to pierwsze bezpośrednie lądowanie wahadłowca w KSC). Łączny czas misji wyniósł 7 dni, 23 godziny, 15 minut i 55 sekund.

Logo misji STS-41C.
W OPF wahadłowiec spędził tylko miesiąc i 14 marca 1984 roku został przetransportowany do VAB. Po połączeniu z zestawem ET/SRB, 19 marca Challenger wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania do startu oraz odliczanie przebiegło bez przeszkód i 6 kwietnia o 13:58:00 UTC orbiter wystartował do swojej piątej misji (STS-41C). Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 533 km i nachyleniu płaszczyzny orbity 28,5°, z ładowni wysunięto satelitę Long Duration Exposure Facility. Następnie pułap orbity podwyższono do 580 kilometrów, z zamiarem przechwycenia niesprawnego satelity obserwacyjnego Solar Max. Po nieudanych próbach ustabilizowania satelity przez Georgea Nelsona (pracował w jednostce MMU), Solar Max został uchwycony wysięgnikiem SRMS i umieszczony w ładowni. Tutaj przeprowadzono trudną wymianę zepsutej elektroniki oraz jednego z instrumentów naukowych (koronografu). Po udanej naprawie i ponownym wprowadzeniu satelity na orbitę, 13 kwietnia o 13:38:07 UTC Challenger wylądował na Lądowisku 17 Bazy Edwards. Łączny czas misji wyniósł 6 dni, 23 godziny, 40 minut i 7 sekund.

18 kwietnia 1984 roku Challenger powrócił do Kennedy Space Center i został umieszczony w OPF. Ponieważ przygotowania do pierwszej misji promu Discovery mocno się wydłużyły, Challenger spędził w OPF prawie pięć miesięcy (rekord dla tego orbitera). 8 września Challenger został przetransportowany do VAB, skąd 13 września (po połączeniu z zestawem ET/SRB) wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania do startu i odliczanie przedstartowe przebiegło bez większych przeszkód i 5 października o 11:03:00 UTC Challenger wystartował do trzynastej misji wahadłowca (STS-41G). Była to pierwsza misja z siedmioosobową załogą (po raz pierwszy w składzie załogi znalazły się dwie kobiety). Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 404 kilometrów i nachyleniu 57°, załoga wahadłowca wysunęła z ładowni satelitę Earth Radiation Budget Satellite. W dalszej części misji przeprowadzono spacer kosmiczny (EVA), w trakcie którego Kathryn Sullivan (pierwsza kobieta która odbyła spacer kosmiczny) i David Leestma przetestowali system ORS (system tankowania satelitów na orbicie). W trakcie misji fotografowano również powierzchnię Ziemi za pomocą radaru SIR-B, kamer LFC i MAPS (umieszczonych w ładowni) oraz prowadzono eksperymenty naukowe. Po wypełnieniu zadań misji 13 października o 16:26:33 UTC Challenger po raz drugi wylądował w Kennedy Space Center. Łączny czas misji wyniósł 8 dni, 5 godzin, 23 minuty i 33 sekundy.

Po przetransportowaniu do OPF Challenger przygotowywany był do misji STS-51E, w trakcie której na orbicie miał zostać umieszczony satelita TDRS-B. 10 lutego 1985 roku wahadłowiec został przetransportowany do VAB (gdzie połączono z zestawem ET/SRB) i pięć dni później wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania przedstartowe przebiegały zgodnie z planem, jednak wykryto problem z satelitą TDRS-B. Spowodowało to zmianę planów NASA i odwołanie tej misji.

Załoga misji STS-51B. Siedzą od lewej: Robert Overmyer, Frederick Gregory. Stoją od lewej: Don Lind, Taylor Wang, Norman Thagard, William Thornton, Lodewijk van den Berg.
Po przetransportowaniu zestawu startowego z platformy startowej do budynku VAB (4 marca 1985 roku), orbiter został odłączony i powrócił do OPF (7 marca). 10 kwietnia wahadłowiec został z powrotem przewieziony do VAB, gdzie został ponownie połączony z zestawem startowym ET/SRB. 15 kwietnia zestaw startowy wyruszył na platformę LC-39A i tam prowadzono dalsze przygotowania przedstartowe. Odliczanie przebiegło bez problemu i 29 kwietnia o 16:02:18 UTC Challenger rozpoczął swoją siódmą misję (STS-51B). W trakcie inspekcji postartowych inżynierowie ponownie odkryli znaczne wypalenie się gumowych o-ringów w rakietach SRB. (2,5-miesiąca wcześniej podobne wydarzenie miało miejsce trakcie startu promu Discovery - wówczas główna uszczelka uległa całkowitemu wypaleniu, a druga została poważnie nadpalona). Specjalne śledztwo ukazało, że przyczyną awarii o-ringów jest niska temperatura w trakcie startu, która powoduje znaczny spadek elastyczności gumowych elementów i zmniejszenie ich zdolności uszczelniających. Mimo to Challenger ponownie dotarł bezpiecznie na zaplanowaną orbitę o wysokości 411 kilometrów i nachyleniu 57°. W trakcie misji astronauci w specjalnym module laboratoryjnym przeprowadzili 15 eksperymentów naukowych z zakresu materiałoznawstwa, biologii, mechaniki płynów, fizyki atmosfery i astronomii. Była to druga misji laboratorium Spacelab i pierwsza w pełnej konfiguracji. Po zakończeniu eksperymentów, 6 maja o 16:11:04 UTC Challenger wylądował na Lądowisku 17 Bazy Edwadrs. Łączny czas misji wyniósł 7 dni, 8 minut i 46 sekund.

12 maja 1985 roku Challenger powrócił do Kennedy Space Center i został przetransportowany do OPF. 24 czerwca orbiter został przewieziony do budynku VAB, gdzie został połączony z zestawem startowym ET/SRB. Następnie 29 czerwca zestaw z orbiterem wyruszył na platformę startową LC-39A, gdzie przygotowania do startu przebiegły bez zakłóceń. Jednak 12 lipca tuż przed startem, komputer wahadłowca wykrył problem z silnikiem SSME-2 i natychmiast wydał komendy wyłączenia wszystkich silników oraz zabezpieczenia platformy startowej. W ciągu następnych dwóch tygodni felerny silnik został wymontowany i wymieniony. 29 lipca start został opóźniony o 1,5 godziny, ale po rozwiązaniu wszystkich problemów, Challenger rozpoczął swoją ósmą misję (STS-51F) o godzinie 21:00:00 UTC. Jednak w 3 minucie i 13 sekundzie lotu awarii uległ jeden z czujników temperatury w silniku SSME-1. 2 minuty i 12 sekund później awarii uległ zapasowy czujnik tego silnika, co spowodowało jego natychmiastowe wyłączenie (do chwili obecnej jest to jedyny przypadek wyłączenia się silnika wahadłowca w trakcie startu). Podobna awaria miała miejsce w przypadku czujnika temperatury dla silnika SSME-2, jednak celowa dezaktywacja zapasowego sensora prawdopodobnie zapobiegła wyłączeniu tego silnika oraz niebezpiecznemu manewrowi przerwania misji). Pomimo tych problemów wahadłowiec wszedł na stabilną orbitę wokółziemską (choć niższą od zaplanowanej). Ponownie głównym ładunkiem orbitera było laboratorium Spacelab, w którego wnętrzu astronauci przeprowadzili wiele eksperymentów z zakresu biologii, fizyki plazmy, astronomii, astrofizyki, fizyki słonecznej, fizyki atmosfery oraz eksperymentów technologicznych. Przetestowano również europejski instrument IPS (przyrząd do precyzyjnego nakierowywania instrumentów na cel np. Słońce). Po 127-krotnym okrążeniu Ziemi, 6 sierpnia o 19:45:26 UTC Challenger wylądował na Lądowisku 23 Bazy Edwards. Łączny czas misji wyniósł 7 dni, 22 godziny, 45 minut i 26 sekund.

Guion Bluford, Reinhard Furrer i Ernst Messerschmid podczas pracy w laboratorium Spacelab.
11 sierpnia 1985 roku Challanger powrócił do KSC i został umieszczony w OPF. Po dwóch miesiącach przygotowań do misji STS-61A, 12 października wahadłowiec został przetransportowany do budynku VAB. Po połączeniu z zestawem startowym ET/SRB, 16 października Challenger wyruszył na platformę startową LC-39A. Przygotowania do startu i odliczanie przebiegły tym razem bez problemu i 30 października o 17:00:00 UTC Challenger wystartował do swojej dziewiątej misji. Była to pierwsza misja w historii z ośmioosobową załogą, a Wubbo Ockels stał się pierwszym Holendrem w kosmosie. Po umieszczeniu na orbicie o wysokości 383 km i nachyleniu orbity 57°, w laboratorium Spacelab przeprowadzono 75 eksperymentów naukowych z zakresu: mechaniki płynów, medycyny, materiałoznawstwa i biologii. Po ich zakończeniu 6 listopada Challenger powrócił na Ziemię i wylądował na Lądowisku 17 Bazy Edwards. Łączny czas misji wyniósł 7 dni, 44 minuty i 51 sekund.

Challenger powrócił do Kennedy Space Center 11 listopada 1985 roku, gdzie w OPF przeszedł miesięczne przygotowania do długo wyczekiwanej misji STS-51L. 16 grudnia orbiter został przetransportowany do budynku VAB, gdzie został połączony z zestawem startowym ET/SRB. 22 grudnia Challenger wyruszył na platformę startową LC-39B. Wówczas po raz pierwszy w historii obydwie platformy startowe były zajmowane przez wahadłowce (platforma LC-39A zajęta była przez Columbię oczekującą na start do misji STS-61C). Pierwotnie misja Challengera miał rozpocząć się 22 stycznia, jednak z powodu opóźnień misji STS-61C, start Challengera przełożono najpierw na 23 stycznia, a później na 24 stycznia. Kolejne opóźnienia wynikły z niekorzystnych warunków atmosferycznych (zarówno na Przylądku jak i lądowiskach TAL w Afryce) oraz problemów technicznych. Koniec końców start Challengera wyznaczono na 28 stycznia. Jednak w nocy poprzedzającej start temperatura powietrza spadła poniżej zera i zamarzająca woda oblodziła platformę startową. Start został opóźniony o dwie godziny i Challenger rozpoczął swoją dziesiątą misję o 16:38:00 UTC (był to pierwszy start z nowej platformy startowej 39B). Tuż po starcie awarii uległy gumowe o-ringi znajdujące się w rejonie dolnego zaczepu prawej rakiety SRB. W ciągu kolejnych kilkudziesięciu sekund uszczelki zostały wypalone, a buchający płomień przepalił ściankę zbiornika ET oraz odciął dolny zaczep prawej rakiety SRB. Uwolniona rakieta zmiażdżyła zbiornik zewnętrzny, a Challenger rozpadł się pod wpływem potężnych sił aerodynamicznych. Członkowie siedmioosobowej załogi (dowódca Francis Scobee, pilot Michael Smith, specjaliści misji Judith Resnik, Ellison Onizuka, Ronald McNair oraz specjaliści ładunku Gregory Jarvis i Christa McAuliffe) prawdopodobnie przeżyli katastrofę, ale szybko stracili świadomość (dekompresja) i zginęli gdy kabina załogowa z prędkością 333 km/h uderzyła o powierzchnię oceanu.

28 stycznia 1986 roku, godzina 16:38 UTC. Wahadłowiec Challenger startuje do swojej ostatniej misji STS-51L.
W trakcie misji zaplanowanej na sześć dni, załoga miała wysunąć z ładowni satelitę telekomunikacyjnego TDRS-B, wypuścić a następnie przechwycić satelitę Spartan, przeprowadzić obserwacje komety Halleya, wykonać eksperymenty z zakresu dynamiki płynów oraz przeprowadzić transmisje "na żywo" w ramach programu Nauczyciel w Kosmosie. Duplikat satelity TDRS-B wystrzelono na pokładzie promu Discovery we wrześniu 1988 roku (misja STS-26 Powrót do Lotów). Natomiast nauczycielka szkolna Barbara Morgan (dublerka Christy McAuliffe) zrealizowała swoje marzenia (oraz Christy) 8 sierpnia 2007 roku, kiedy jako specjalistka misji poleciała na orbitę na pokładzie orbitera Endeavour w misji STS-118.

Podsumowując, z pokładu promu Challenger wystrzelono dziesięć satelitów, a jego dziesięć misji trwało łącznie 62 dni, 7 godzin, 56 minut i 22 sekundy. W tym czasie 995 razy okrążył Ziemię przebywając dystans ponad 41,5 milionów kilometrów.

Więcej o katastrofie promu Challenger:
"Katastrofa promu Challenger" z sierpnia 2010 roku.

Źródło: NASASpaceFlight.com

Data ostatniej aktualizacji: